De hooggehakte receptioniste kijkt verbaasd op als de loopjongen een stoffige volgestouwde rugzak voor haar balie neerlegt. Het Neemrana mag dan binnen het budget van backpackers passen, tot het gebruikelijke publiek van het tot hotel omgebouwde paleis behoren ze zeker niet. Het wantrouwen neemt toe als de bezoeker op sandalen loopt en wordt afgezet door een riksja in plaats van een persoonlijke chauffeur. ,,Laten we het eerst even over de aanbetaling hebben, dan kunt u zich daarna opfrissen," zegt ze hautain.

Het voormalige paleis dat vanaf de top van de Aravelli-heuvels neerkijkt op de rest van de omgeving, lijkt op het eerste gezicht ontoegankelijk voor de doorsnee reiziger. Niets is minder waar. Vanaf 25 euro per nacht reserveer je hier al een eenpersoonskamer, voor 60 euro een tweepersoons en voor 300 euro de uit zes kamers en diverse terrassen bestaande lievelingssuite van Kate Winslett.
De kamers op de hoogste plateaus - het kasteel is trapsgewijs opgebouwd - hebben een mooier uitzicht en een hoger prijskaartje. Een kledingvoorschrift ontbreekt, maar het is direct duidelijk dat 'netjes' op prijs wordt gesteld. Zodra de badkuip op poten zijn dienst heeft bewezen, legt het personeel je in de watten. De bediende die net zes steile trappen omhoog rende met twee tassen bagage op de rug, klopt nu aan om een pot thee te brengen. Service van het huis. De meneer van roomservice buigt zo diep dat het dienblad over de patio voor de deur schuurt.
Er zijn meer gewoontes waarvan je dacht dat ze al sinds het einde van het koloniale tijdperk niet meer bestaan. Zoals bedienden die gasten met een pauwenveer koelte toewuiven wanneer ze op de ligstoelen bij het zwembad liggen. Ondanks deze bijna koninklijke behandeling, vinden sommigen dat het nog beter kan. Hotelmanager Ramesh Dhabhai: ,,Onze vooraanstaande gasten klagen dat ze het zwembad moeten delen met hun personeel. Daarom komt er een tweede bad."
Voor de meeste gasten is het onmogelijk om niet te genieten. Het uitzicht vanaf je privé-patio is al voldoende om je uren te vermaken. Zwaluwen scheren over je hoofd en trekken je blik naar de horizon. Een ondergaande zon schijnt een warme goudroze gloed over het kasteel en de uitgestrekte groene vlakte ver beneden. De contouren van de nabij gelegen dorpjes Neemrana en Alwar zijn al nauwelijks meer zichtbaar.
Nog heel even denk je terug aan het ritje omhoog met de riksja door de gebruikelijke Indiase chaos van door elkaar heen krioelende Indiërs, koeien, waterbuffels, fruitverkopers en bedelende kinderen vanaf de bushalte in Alwar. Dan heb je alleen nog maar oog voor de ondergaande zon en weet je dat de 15de-eeuwse maharadja en maharani zich hier prinsheerlijk voelden.